نت.ام

حضورش، همچون نورِ کمرنگ ماه، دل را آرام مى كرد. وقتی سكوت می كرد، گویی باهمان سكوت چیزی مى گفت. فضاى اطرافش، در هاله ای از كهربا و وانيل شيرين فرو رفته بود گفت و گو با او آسان نبود؛ او براى شنيدن گرم بود، اما برای لب گشودن، سرد!
هرگز نيازى نمی‌دید كه خود را تعريف كند، اما حضورى داشت كه گویی با او خود را از نو كشف مى كنى هميشه يك خاطره فراموش شده، يا شايد دردى گوشه نشين در چهره اش ديده مى شد.
ناتريكوم موراتيكوم كه به او نت.ام هم مى‌گویند، اين گونه بود؛ آرام اما پیچیده و به ظاهر سرد، اما از درون لبريز از گرمای عاطفه‌اى فروخورده. او چیزی فراتر از تجمل سطحى، تهى از هياهو و مملو از معناست. عطر او ياد آور سكوت، زيبايى و عميق ترين احساسى بود كه هرگز فاش نمى شد.