فُسفوروس

به خاطر دارم در کودکی، چشمانی درشت و سرشار از محبت داشت و امشب پس از سال‌ها دوری او را با همان شور و هیجان می‌دیدم. پرانرژی، گرم و پرحرارت روی صحنه رفته بود و قطعه‌ای احساسی را با همه وجود می‌نواخت. سکوت میهمانی با تشویق‌های بی‌امان حضار شکست. میان جمعیت که آمد، انگار با هر کلام همه را به وجد می‌آورد و سبدی از میوه‌های معطر و تازه را به هر مهمان هدیه می‌داد. به‌ راحتی می‌شد فهمید که چقدر آدم‌ها را دوست دارد و از تنهایی بیزار است. فُسفروس با هر معاشرتی الهام بخش دیگران بود و سوالی که همگان را به فکر فرو می‌برد این بود: منبع این همه عشق از کجاست؟